ACTS and STUFF

Well, spiritually high na naman ang inyong lingkod, kasi kakatapos lang ng Cell Group namin kanina tapos ACTS pa right after. Nakakalungkot nga lang dahil hindi ako masyado nakikinig sa C.G. kasi inaantok ako (sori Ate Rose). Ang saya naman ng ACTS kanina kasi ang speacher eh si Kuya Dave, nakilala ko na sya dati sa Sibol Camp ng ISCF/IVCF. Ang topic nya kanina eh kung bakit sa kalah-lahatan ng mga taong pwedeng pagsabihan ng Good News eh shepherds pa....isipin mo, bakit hindi nalang yung mga priests, or scribes or elites diba?? yun pala dahil si Lord ay isang Good Sheperd din.......dahil kung iisipin natin, ang imahe ng mga shepherds noong Bible time eh mga taong hindi mapagkakatiwalaan at mga taong isa sa may mabababang social status sa lipunan. Pero, kahit ganoong sila, sila ang mga taong nakikita ng mga bagay na nangyayari sa paligid dahil ang iba'y masyadong busy......also, meron silang yung tinatawag na "A Shepherd's Heart".

Ang isang taong may Shepherd's Heart ay isang taong willing ibigay ang whole self nya para sa mga inaalagaan nyang ''sheep''. Sabi nga ni Kuya Dave, swerte nga tayo dahil si Jesus na ang sumalo ng lahat ng parusa, at dahil mercyful sya, pati enemeies at mga taong ayaw sa kanya ay disidido syang ma-reach-out, at dapat, ganun din tayo. Isa rin eh dapat, willing din tayong sumunod sa Kanya.

Basta, mahaba na ito, mahal na (bakit tawag ba ito)........inaantok na rin kasi ako eh.......bukas na lan......FAIR!!!!

A Letter From Hell

Itong video na ito siguro ang nagtulak sa akin na ma-reach-out ang Word Of God sa lahat ng kilala ko kahit mahirap man, at sana, tamaan rin kayo.....promise, nakaka-concious sya

Why not believe in Him?

*unang-una, "bato bato sa langit ang tamaan huwag magagalit"*

~~Isa itong reaction sa mga taong labis akong sinasaktan dahil sa kanilang mga sinasabi~~

Kaka-ACTS ko lang kanina at malaking syang tama sa akin......paano b nman, HONORING YOUR PARENTS ang usapan......eh tagilid ako sa bagay na yan pero grabe, nahimasmasan ako kanina.....basta, hindi lang kasi ako ganun ka-open sa parents ko. Anyways, 2nd ACTS Fellowship ko na at ang sarap talaga sa feeling, kahit sabihin mo ng late kang umuuwi at pagod ka, napaka-light ng feeling, yung tipong pwede nang mangyari ang lahat sa iyo kasi ang saya ng feeling. Yung alam mong may makaka-usap ka kapag may problema, may sandalan ka sa times of sadness, may ever ready friend at kung anu-ano pa.

Since birth, in-expose na ako ng parents ko sa church at sa gospel, kung di nga ako nagkamali, parating bible stories pa noon ang bedtime stories ko eh. Noong bata pa lamang ako, naging malaking part na ng buhay ko ang pagdarasal, pagpunta sa church, pagsali sa activities nito etc, nagkaroon din ako ng mraming kaibigan, kaya hindi sa akin alien ang Bible, ang evangelism and etc.

Naging super rooted ako sa faith ko dahil maraming pinagdaanan, pinagdadaanan at (sigurado akong) pagdadaanan pa ng pamilya ko. sabi nga ni Mymy (paraphrased version) "Matuwa ka pa kung tinetemp ka ng demonyo kasi ibig sabihin noon, malaki ang trust kay Lord at gusto ka nyang makuha [pero imposible yun, si Lord ang kalabanin nya eh], dahil kung wala, ibig sabihin noon, kasama mo na sya, friend mo na sya" ito ang isang statement ng friend ko na naging malaki ang tama sa akin.

Ang nakakapagtaka nga lang, kung magtatanong ka ng mga tao; sa mall, sa palengke, kahit sa kalye lang, kung naniniwala sila sa Diyos at kung may pananampalataya sila, 'Oo' ang sagot nila. Pero nung pumasok ako sa Pisay, may mga tao akong nakilala na either walang pinaniniwalaang religion or totally hindi naniniwala kay Lord, aethist ba? (Hindi na ako magbabanggit ng mga tao, pero alam kong kilala nyo kung sino kayo kung binabasa nyo ito) sa totoo lang, nasasaktan ako dahil tumatak sa akin ang kinwento sa akin dati, na kung mamamatay ka at during the time of Judgement, nakapatong sa ulo mo ang dugo ng mga taong malapit sa iyo na hindi mo na-share-an ng Word Of Christ, kaya kaming tatlo nina Mymy at Mirko, ay malaki ang kagustuhan sa ma-touch ang hearts ng buong batch at sana ng buong Pisay community, sabi nga, NOTHING IS IMPOSSIBLE WITH THE HELP OF THE LORD.

Ang sa akin lang naman eh hindi ba nila naiisip kung bakit sila nakakagising bawat araw, kung bakit meron silang pagkain sa araw-araw, kung bakit sila nakapasok sa isang prestigious school tulad ng Pisay, kung bakit tayo biniyayaan ng katalinuhan. Ang akin kasi eh dapat lang nating gamitin ang ating God given talents and treasures for the greater glory of the Lord, isa lang ito sa maraming paraan para maipakita natin na tayo'y nagbibigay pugay sa Kanya. And besides, nasa Bible that we should glorify Him and evangalize. Para doon sa mga hindi naniniwala sa Bible dahil gawang tao lang daw ito at hindi perpekto ang tao therefore may mali o baka false ang Bible, ang sasabihin ko lang eh these people who translate and rewrite the Bible are filled with the Holy Spirit for the guidance of the Lord, yun nga lang, sabi sa "Something Nice To Read" kong post, it is our faith that binds us to the Lord or even the scientific facts. sabi nga sa akin noon, the Lord has a purpose for everyone and he even take us away from this world kahit isang pitik lang.

Nakakalungkot kasi at nakakatakot kung ang mga malalapit mong kaibigan ay hindi mo ma-share-an at hindi ma-accept si Jesus as their Lord and Saviour. Isipin mo lang, nandoon ka sa harap ng Panginoon at pagtingin mo nga sa sarili mo, may bahid ng dugo ang iyong puting damit ng dugo ng iyong mga kaibigan at patingin mo sa ibaba ay nandoon sila't sumisigaw kung bakit hindi mo sila nasabihan tungkol sa Magandang Balita ng Diyos. Yun ang inspiration, motivation ko sa kagustuhang ma-reach out ang aking mga kaibigan upang makilala si Jesus at magkaroon ng intimate relationship with Him.

Ang plano ko eh maging magandang testimony ang mga buahy namin upang mabuksan ang mga "mata ng mga puso" ng mga taong ito at malaman ang katotohanan.

Sorry kung sa tingin nyo'y hindi ko 'defend' o na 'prove' ang points ko, nasasayangan lang kasi ako sa mga taong ito at sa mga buhay nila kung hindi naman nila magagamit to the fullest.

Lord's Garden (SIBOL Camp 2008 sa Calamba, Laguna [April 1-5])

Mahigit anim na buwan na rin mula ng sumali ako sa Sibol Camp sa Lord's Garden...at ngayon, sa tingin ko, mas gugustuhin ko pang manatili na lang doon. Kahit na sabihin nyo pang madalang ang cellphone signal, walang computer o TV man lamang, dito ko naramdaman ang pagiging close ko kay Lord. Sabihin nyo mang corny ako, o nagpapaka banal, totoo lahat ng sinasabi ko; di nyo lang kasi alam lahat ng mali kong ginagawa.

Kung tutuusin, pinilit lang ako noon na sumali sa christian camp na sinasabi ko, namilit nga lang din ako ng mga makakasama para hindi ako ma-Out-of-Place. Nung simula nga akala ko pumasok ako sa inpiritwal na 'bahay ni kuya', aba, may scheldule kayo, may oras ng pagkain, paglalaro at pagtulog, pero para sa akin, naramdaman ko yung closeness naming dalawa dahil sa limang araw ko sa Lord's Garden. Naging malaking tulong sa akin pati yung mga taong nakilala ko rito: si Kate ang kasama ko sa SG at buddy-buddy ko sa lokohan, sina Elah, Grecelle, Melvin, Jeremy, Ejay, Jake at lahat ng iba pa (sorry kung limot ko ang mga pangalan nyo, sana patawarin). Yung mga kwentuhan bago matulog at mga laro.

Sina Ate Bibang at Kuya Matt naman ang Big Sister at Brother namin. Naging mas close siguro ako kay Ate Bibs, kasi nakaka-connect sya sa mga thoughts ko at pati sa mga pamilya namin, halos pareho kami ng pinagdadaanan [ayon sa aming dalawa]. Yung talk ni K. jeff tungkol sa bagay na ito ang mas nagtulak sa akin na kilalanin si Ate Bibs, sayang kulang sa oras, dahil ang dami ko sanang gustong itanong sa kanya. Si K. Matt naman ang jester ng grupo, ang 'nagpapa-high' sa amin kapag inaantok at lugmok kaming lahat.

Naging isang masayang Small Group kami dahil sa iba't-ibang chores na binibigay sa amin...yung paghuhugas namin ng sabay-sabay ng mga pinggan, baso, kawa/kawaling malaki, pag-aayos ng mga pinagkainan.

Naging best day sa akin yung 'monk day' namin... eto yung araw kung saan mula pagkagising hanggang pagtulog sa gabi, bawal makipag-usapsa ibang tao. Dito sa amin pinakita ang tunay na pagmamahal ni Jesus sa amin, dito sa amin tumatak ang ginawa niyang sakripisyo. Kung natatandaan ko pa...bigla kaming ginising noon mula sa siesta isa-isa at binigyan ng puting cloth na nadumihan ng putik [ito'y ginamit namin, duon namin ipinunas sa puting cloth yung dumi ng kamay after ng isang activity], tapos bigla kaming kinaladkad papasok ng main hall, dito, hinatulan kami ng kamatayan dahil sa mga sins namin, bigla kaming pinaupo, isa sa amin ang ipapako na sana, pero, lumapit ang isang tao at sinabing siya na lang, dito, bigla akong tinamaan, binalikan ko lahat ng masasamang bagay na nagawa ko, talagang napaiyak ako noon, dahil iniisip ko kung gaano kasakit ang dapat Niyang lampasan para sa akin, dahil kung ako yung nasa krus, hindi ako makatatagal. Hindi ko lang ma-describe kung gaano ako nalungkot dahil sa sarili ko at kasaya na may lumigtas sa akin; honestly, nainis ako sa ibang bata doon sa hindi seneryoso ang pagkakataong iyon, dahil sa totoo lang, sapul na sapul talaga ako sa mga pangyayari. Pagkatapos noon, pinabalik kami sa kuwarto at ako, dahil lubhang tinamaan, umiiyak pa rin ako.

Na-mi-miss ko duon ang ambiance kung saan pwede ka talagang makapag-concentrate sa Lord at pagnilaynilayan ang mga bagay. Duon, nagagawa kong makapag-QuietTime para makausap si lord, ngayon kasi, masyadong hectic ang buhay. kung bibigyan nga ako ng pagkakataong bumalik doon, kukunin ko, dahil ang feeling ko, ang physical & mental vs. spiritual maturity ko ay di tugma, marami pa akong dapat pagdaanan.

I-i-is-stress ko talaga na sana, sa darating na Retreat sa Oct 17-19, sana maramdaman ko ang naramdaman ko sa Lord's Garden, dahil, kung pwede nga lang doon na mismo tumira, gagawin ko, hindi ko kasi masabi / maipaliwanag ang feelign ng na-be-bless ka sa place na iyon.

Lahat nga siguro ng kailangan mo para magkaroon kayo ng special quality time ng Lord, nandoon na: ang mga taong makatutulong sa'yo, ang peaceful sa lugar, ang naka-re-relax na ambiance at isang grupo ng mga staff lalo ng mga kaibigan na tutulong sa iyo.

*Special mention ko siguro sina Mia, Elah, Grecelle at Melvin dahil ipinakita nila sa akin ang iba;t-ibang buhay ng isang Kristiano: Buhay Pastor's Child, Buhay OP sa ibang friends, Buhay Left Out dahil sa church works, Buhay Hirap at Dali ng isang Christian, ipinakita nila, at naging kontento ako sa buhay ko, dahil sa school, merong mga taong nakaiintindi sa kalagayan ko at di ka i-no-OP dahil sa relihiyon mo..........basta, sana maging kasing laking blessing, kundi man ay mas malaking blessing ang Retreat sa Sibol camp*